برچسب پستها ’شبکههای اجتماعی‘
جای خالی «معرفی به دوستان» در سایتهای امروزی
دی ۱۲م, ۱۳۹۰
مقدمه؛ من آدمها را از نظر میزان مهارت در استفاده از اینترنت به سه دسته تقسیم میکنم:
اول؛ آنهایی که فاقد هر گونه مهارت متداول در استفاده از نت هستند. کاری به کار وب ندارند اما اینترنت به آنها کار دارد و اگر نبود اجبارهای گاه و بیگاه مثل ثبتنام کارت سوخت و یارانه و دیگر خدمات الکترونیکی دولت، جز اسمی از اینترنت چیزی نمیشنیدند. همه ما روزگاری این طوری بوده ایم.
دوم؛ گروهی که گاه گداری برای انجام کارهای مختلف مثل مطالعه خبر یا مطالب جالب یا جستجو و مخصوصاً درآوردن تحقیق درسی و چت و ارسال و دریافت ایمیل و در حالت علاقمندتر وبلاگ نویسی به شبکه وصل میشوند. این افراد عموماً برای ارتباط با دوستانشان از چت/ایمیل/کامنت در وبلاگها استفاده میکنند و ممکن است در برخی گروه های یاهو یا گوگل عضو باشند و البته در بین اطرافیانشان برای انجام ثبتنامهای اینترنتی مختلف مورد رجوع هستند. عمده وبگردی این افراد از یک سری وبسایت مرجع و لینکدونیها و ایمیلهایی شروع میشود که دوستانشان پیشنهاد میدهند و خود نیز مطالب مورد پسندشان را اکثراً با ایمیل به دوستانشان میفرستند. برای دنبال کردن مطالب وبسایت یا وبلاگ مورد علاقه خود هم به صفحه اصلی آنها سر میزنند یا اینکه در خبرنامههای ایمیلی آنها عضو میشوند. کم و بیش هم ممکن است در شبکههای اجتماعی عضو باشند. تا سه،چهار سال پیش اکثر کاربران ایرانی اینترنت همین طور بودهایم.
سوم؛ آدمهایی که سعی میکنند برای دنبال کردن وبسایت/وبلاگ مورد علاقه به جای مراجعه به صفحه اصلی آنها از خوراکخوانهاستفاده کنند و حتی به صورت سریعتر و خلاصهتر از سرویسهایی مثل توییتر و فرندفید استفاده کنند. در استفاده از شبکههای اجتماعی تبحر دارند و عمده دوستان خود در اینترنت را از این طریق پیدا کردهاند و به جای چرخیدن در چترومها مدام صفحات فیسبوک و فرندفید را چک میکنند و نیمنگاهی هم به پیامهایی دارند که از طرف توییتر بر روی مونیتورشان ظاهر میشود. بر خلاف گروه دوم که انتشار یک پیام (عمدتاً با ایمیل) در میان آنها حداقل به یکی دو روز زمان احتیاج دارد، به راحتی در عرض دو،سه ساعت پیام خود را از طریق شبکههای اجتماعی بین دوستانشان پخش میکنند. معمولاً این افراد وبگردیهای یومیهی خود را از شبکههای اجتماعی شروع کرده و حول همانها هم ادامه میدهند و مطالب مورد علاقه خود را از همین طریق با دوستانشان به اشتراک میگذارند.
و اما اصل مطلب اینکه؛ تا چند سال پیش که استفاده از شبکههای اجتماعی در میان کاربران وب زیاد متداول نشده بود، اکثر وبسایتها برای جلب بازدیدکننده بیشتر امکانی را برای مخاطبانشان فراهم میکردند تا در صورتی که از مطلب خوششان آمده آن را به دوستانشان با ایمیل معرفی کنند. بعد از اینکه تعداد افراد گروه سوم –که بالاتر نوشتم- بیشتر شد و البته شبکههای اجتماعی هم جای خود را در میان وبسایتهای رسمیتر باز کردند، صاحبان اکثر سایتهایی که به هر نحوی تولید محتوا میکنند ذیل هر مطلب خود لینکهایی را برای به اشتراک گذاری در شبکههای اجتماعی قرار دادند و جز معدودی وبسایت غالباً خبری امکان ارسال و پیشنهاد مطالب به دوستان از طریق ایمیل نیست!
اگرچه ترافیک هدفمند وبسایتها در وضعیت جدید بسیار بیشتر از قبل شده و حتی شاید این مسأله باعث شود تا بعضی از آدمهای گروه دوم اجباراً بیایند به این سو از امکانات شبکههای اجتماعی برای کاربردهای حرفهای تر استفاده کنند؛ لیکن به طور کلی باعث دلزدگی کاربرانی میشود که به هر علت هنوز نمیخواهند یا نمیتوانند برای خود حسابهای اجتماعی متعدد درست کنند و حتماً ایمیل کردن مستقیم مطالب مورد علاقه برایشان سخت است. و این طوری بخشی از ترافیک ورودی سابقی که سایتها به خاطر امکان «معرفی به دوستان» از ایمیلها داشتند از دست میرود.
برچسب: ایمیل،شبکههای اجتماعی،وب،وبسایت
ارسال شده در اینترنت | نظرات (۰)
لینکده
بهمن ۲۲م, ۱۳۸۶
بسم الله الرحمن الرحیم
دقیقا دو سال از آغاز به کار -رسمی- پایگاه لینکپراکنی «لینکده» میگذرد. این لینکدونی به ابتکار برخی موسسان مجمع وبلاگنویسان مسلمان در سال ۸۴ با سیستم مدیریت محتوای Movable Type شروع به کار کرد و سال بعد با سیستم وردپرس به کار خود ادامه داد. هدف ابتدایی از راهاندازی این سایت: ۱- فضایی برای معرفی لینکهای تاپ فرهنگی و محتواسازی برای وبلاگنویسان حزباللهی؛ و ۲- تبلیغ وبلاگهای خوب و کمک به افزایش مخاطبان این وبلاگها و آشنایی وبلاگنویسان با یکدیگر بود.
اما -متاسفانه- با کمرنگ شدن فعالیتهای مجمع و کندشدن روند رشد سایتهای زیرمجموعهی این نهاد غیردولتی، سایت لینکده هم به اهداف خود نرسید که به نظر نگارنده یک دلیلش کمشدن نظارت مدیر(ان) سایت بر فعالیتهای کاربران عضو شده در سایت میباشد. به عنوان مثال در صفحهی مقررات سایت از کاربران عضو خواسته شده که به وبلاگ خود لینک ندهند و در صورت مشاهدهی سه لینک پشت سر هم به خود، عضویت آن کاربر لغو میشود. در حالی که بیش از ۹۰ درصد لینکهای ارسالی بعضی از کاربران، به وبلاگ خود ایشان اشاره میکند. حتا مدیر سایت نیز از این مسئله مستثنا نیست!
خاصیت یک لینکدونی عمومی این است که هر روز که به آن مراجعه میشود با لینکهای تازه مواجه شویم. اما -در لحظهی نگارش این مطلب- از تاریخ ۸ بهمن تا امروز (یعنی دو هفته!) هیچ لینک جدیدی به سایت افزوده نشده است. در حالیکه بنا بر آمار در سایت وبگذر، در یک ماه گذشته، به طور متوسط روزانه 30 بازدید از این سایت شده است.
همچنین در مقایسه با پایگاههای لینکپراکنی فارسی دیگر، که برخی ماهها بعد از لینکده به راه افتادند، لینکده -شاید- غیرفعالترین باشد. بنابراین برای اینکه امیدوار باشیم لینکده بتواند سهمی در گسترش محتوا در وبلاگشهر مسلمان داشته باشد بایستی طرحی نو برای آن ریخت. که فکر میکنم بعد از تشکیل جلسهی مجمع عمومی (وقتش را خدا میداند!) و انتخاب هیئت موسسان این کار صورت خواهد گرفت.
برچسب: اشتراکگذاری،شبکههای اجتماعی،لینک،لینکدونی،وب 2،وبلاگ،وبلاگستان،گزیده مطالب وبلاگهای قبلی
ارسال شده در شهر شیشهای،فنآوری،وبلاگشهر مسلمان | نظرات (۰)