ترنم فکر

در هفته‌ای که گذشت، چند واقعه پیرامون موضوع وقف دانشگاه آزاد اسلامی اتفاق افتاد که کمتر کسی است که چیزی از آن نشنیده باشد. نکاتی که برای من در این قضیه جالب و بعضاً مهم است، از قرار این‌هاست:

مجلس:

طرحی در مجلس تصویب شده، که گذشته از حرف و حدیث های پیرامون روند تصویب آن، قصد دارد راه را برای وقف دانشگاه آزاد باز کند. این طرح به احتمال زیاد در شورای نگهبان رد خواهد شد. و اگر نماینده ها اصرار به تصویب آن داشته باشند، شاید با تغییرات اندکی، یکی-دو بار دیگر بین مجلس و شورای نگهبان می چرخد تا در نهایت به مجمع تشخیص مصلحت نظام برود. این بار به احتمال زیاد تصویب می شود.

مجلس «حق» دارد که طرحی را که «فکر می کند خوب است» است تصویب کند و کسی هم حق ندارد این حق را از نماینده ها سلب کند. اما نماینده ها هم حق ندارند به منتقدان درون و بیرون مجلس خودشان خرده بگیرند که چرا به تصمیم ما اعتراض می کنید. انتقاد و اعتراض به عملکرد مجلسیان، “حق” مردم است.

دانشگاه آزاد:

طی یکی،دو سال گذشته مدیریت دانشگاه آزاد اسلامی ، به نظرم، به شدت طالب خارج شدن از حیطه‌ی نظارتی نهادهایی مثل شورای عالی انقلاب فرهنگی است. به فرض آنکه وقف این دانشگاه عملی شود (کما اینکه اصلا مشخص نیست هیات موسس آیا «حق تصرف مالکانه نسبت به آن دارند» یا نه)، اقدام متقابل دولت چه خواهد بود؟ شاید بی اعتبار کردن مدارک دانشگاه آزاد!(؟) و در این میان چه کسانی ضرر خواهند کرد؟ فارغ التحصیلان امروز و فردای این دانشگاه.

اخلاق نسبی:

دو بداخلاقی و بی تقوایی گفتاری در این میان به چشم من آمد:

1. در تجمع دانشجویان در برابر مجلس، بعضاً شعارهایی سر داده شده یا پلاکاردهایی دیده شده (و عکس هایش در اینترنت موجود است) که شامل توهین به نماینده ها و همین طور رئیس مجلس بوده، و البته در شان دانشجویان عدالتخواه نیست. این حاشیه البته باعث شده تا اصل تجمع اعتراضی هم زیر سوال برود.
2. در انعکاس اخبار تجمع یاد شده، بعضی وبسایت های خبری و وبلاگ های منتسب به گروه سبز، تجمع کننده ها را متهم به “تهدید به توپ بستن مجلس” کرده اند. این اتهام آن طور که من فهمیدم منشأش سایت خبری “پارلمان نیوز” (متعلق به فراکسیون خط امام) است. در هیچ سایت یا وبلاگ دیگری این طور چیزی ننوشته است.

عدالتخواهی نسبی:

متاسفانه یک سالی است که تشکل های دانشجویی عدالتخواه فقط در مورد بی عدالتی ها و قانون شکنی هایی موضوع گرفته اند که یک طرفش به نحوی به فتنه سال گذشته مربوط بوده است. “عدالت در طلب عدالت” همه‌ی حرف من است. اگر بناست خواهان برقراری عدالت اجتماعی باشیم باید قانون شکنی و بی عدالتی را از طرف هر کسی محکوم کنیم. در چند سال اخیر بی عدالتی هایی در کشور اتفاق افتاده که دیده نشده اعتراض شایسته ای به آن نشان داده شود. مثال مشخصی که در ذهنم است  و سربسته می گویم، ماجرای واگذاری سهام شرکت مخابرات؛ که خبری از واکنش هایی نظیر تجمع هفته ی گذشته نبود.